Nuk të shkruan më. Nuk të telefonon. Nuk propozon të takoheni dhe, praktikisht, komunikimi mes jush ka përfunduar. Megjithatë, sa herë që publikon një “story”, emri i tij është aty. Ndonjëherë vjen edhe ndonjë “like” apo reagim, por asgjë që të çojë drejt një bisede të vërtetë. Kjo sjellje në botën moderne të takimeve njihet si “orbiting”.
Termi përshkruan situatën kur një person largohet nga komunikimi i drejtpërdrejtë me ty, por vazhdon të qëndrojë në “orbitën” tënde dixhitale përmes rrjeteve sociale. Në njëfarë mënyre është larguar, por nuk është zhdukur kurrë plotësisht.
Si ndryshon “orbiting” nga “ghosting”?
Në rastin e “ghosting”, një person ndërpret papritur komunikimin dhe zhduket pa dhënë ndonjë shpjegim. “Orbiting” mund të fillojë pikërisht kështu, por ka një ndryshim të rëndësishëm: personi vazhdon të jetë i pranishëm online. Ai mund të shohë rregullisht “story”-t e tua, të pëlqejë fotografitë, të reagojë ndaj ndonjë postimi apo të vazhdojë të të ndjekë në rrjetet sociale, pavarësisht se nuk komunikon realisht me ty. Dhe pikërisht kjo prani mund ta bëjë situatën konfuze.
Pse dikush vazhdon të shohë gjithçka që poston?
Nuk ekziston vetëm një arsye. Në disa raste mund të jetë thjesht kuriozitet. Një person me të cilin ke pasur një histori mund të dëshirojë ende të dijë çfarë po ndodh në jetën tënde, edhe pse nuk dëshiron të rikthehet. Në raste të tjera, mund të jetë zakon. Rrjetet sociale na paraqesin vazhdimisht përmbajtje nga njerëzit që ndjekim dhe shikimi i një “story” nuk kërkon domosdoshmërisht ndonjë mendim të thellë. Por mund të ketë edhe raste kur dikush dëshiron të mbetet i dukshëm. Një “like” apo një shikim i vazhdueshëm mund të shërbejë si një mënyrë minimale për të të kujtuar se është ende aty, pa marrë përsipër përgjegjësinë e një bisede apo marrëdhënieje.
Pse “orbiting” mund të na bëjë të mendojmë kaq shumë?
Sepse krijon sinjale të paqarta. Kur një person largohet plotësisht, me kalimin e kohës bëhet më e lehtë të pranosh se historia ka përfunduar. Por kur emri i tij vazhdon të shfaqet çdo ditë në telefon, mund të lindin pyetje.
“Pse vazhdon të më shohë?”
“A po pret që t’i shkruaj?”
“A ka ende interes?”
“A do të rikthehet?”
Problemi është se një shikim në “story” nuk mund t’u japë përgjigje këtyre pyetjeve.
Të sheh çdo ditë, por kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se të do përsëri
Një nga gabimet më të lehta është t’i japim çdo veprimi online më shumë rëndësi nga sa ka realisht. Fakti që ish-partneri apo personi me të cilin ke dalë shikon çdo gjë që publikon nuk është në vetvete provë se dëshiron të rikthehet. Një “view” kërkon vetëm disa sekonda. Një marrëdhënie kërkon komunikim, vazhdimësi dhe përpjekje.
Nëse dikush dëshiron realisht të rikthehet në jetën tënde, sinjalet më domethënëse zakonisht ndodhin jashtë listës së personave që kanë parë “story”-n.
Po nëse prania e tij online nuk të lejon të vazhdosh përpara?
Nuk ka asnjë detyrim për të mbajtur dikë në rrjetet sociale vetëm sepse dikur ka qenë pjesë e jetës tënde. “Mute”, “unfollow”, heqja nga ndjekësit apo edhe “block” janë mjete që ekzistojnë pikërisht për të kontrolluar hapësirën tënde dixhitale. Përdorimi i tyre nuk duhet parë domosdoshmërisht si dramë apo hakmarrje.
Nëse prania e vazhdueshme e dikujt të bën të analizosh çdo postim, të kontrollosh listën e shikuesve apo të presësh një mesazh që nuk vjen, krijimi i distancës mund të jetë zgjedhja më e mirë.
Sepse në epokën e rrjeteve sociale, dikush mund të largohet nga jeta jote pa u larguar kurrë nga ekrani yt. Dhe ndonjëherë, për ta mbyllur vërtet një histori, duhet të mbyllësh edhe atë dritare të vogël dixhitale që e mban ende hapur.
