Një total prej 4.40 milionë qytetarësh jo-BE që ikën nga Ukraina, kishin status të mbrojtjes së përkohshme në BE në shkurt 2026.
Kjo përfaqëson një rritje prej 0.5% në vetëm një muaj, sipas të dhënave të fundit të Eurostat, transmeton Telegrafi.
Vendet e BE-së që strehuan numrin më të lartë të përfituesve të mbrojtjes së përkohshme nga Ukraina ishin Gjermania, Polonia dhe Çekia.
Megjithatë, numri i personave nën mbrojtje të përkohshme u rrit në 24 vende, me tri rritjet më të mëdha absolute të vërejtura në Gjermani, Çeki dhe Spanjë.
Në të kundërt, tri vendet e BE-së që regjistruan rënie ishin Estonia, Franca dhe Luksemburgu.
Shtetas jo-BE që ikën nga Ukraina dhe ishin nën mbrojtje të përkohshme në fund të shkurtit 2026
Shtetasit ukrainas përfaqësonin mbi 98.4% të përfituesve të mbrojtjes së përkohshme në BE në fund të janarit 2026.
Midis tyre, gratë e rritura përbënin 43.5%, burrat e rritur pak më shumë se një të katërtën dhe të miturit gati një të tretën, me djemtë që përbënin 16% ndërsa vajzat ishin 14.2%.
Midis janarit dhe shkurtit 2026, gratë dhe fëmijët e rritur që iu dha mbrojtje e përkohshme u rritën përkatësisht me 1.4 pikë përqindjeje dhe 0.5 pikë përqindjeje.
Pjesa tjetër e shtetasve jo-BE nën mbrojtje të përkohshme janë nga Rusia (0.3%), Nigeria (0.1%) dhe Azerbajxhani (0.1%).
Vendet e BE-së që ofrojnë mbrojtje të përkohshme duhet të japin akses të përshtatshëm në akomodim ose strehim, mirëqenie sociale ose mjete jetese nëse është e nevojshme, kujdes mjekësor dhe arsim për personat nën 18 vjeç, sipas Komisionit Evropian.
Malli për shtëpinë sjell rishqyrtim
Pavarësisht rreziqeve, më shumë se 1.6 milion njerëz janë kthyer në zonat e vijës së frontit në Ukrainë, siç janë rajonet e Kharkiv, Donetsk, Kherson dhe Sumy.
Për shumë njerëz, barra financiare e jetesës në vendet pritëse dhe malli për shtëpinë i tejkalon rreziqet e kthimit atje, sipas hulumtimit të Save the Children.
Tre të katërtat e 172 prindërve dhe kujdestarëve të intervistuar për studimin thanë se mungesa e shtëpisë dhe komunitetit të tyre, së bashku me ndjenjën e izolimit në vendet ku kanë ikur, kontribuuan në vendimin e tyre për t’u kthyer në shtëpi në zonat e rrezikshme të vijës së frontit ku po vazhdojnë luftimet aktive.
Pothuajse një në dy prindër dhe kujdestarë thanë se ishin kthyer sepse fëmijët e tyre ndiheshin të pakënaqur, të stresuar ose të vetmuar në komunitetet pritëse.
Përveç kësaj, rreth 55% përmendën koston e lartë të strehimit ose vështirësitë në gjetjen e punës në komunitetet pritëse.
“Kthimi në një zonë lufte nuk është kurrë një zgjedhje që askush nuk e bën lehtë”, tha drejtoresha e Save the Children në Ukrainë, Sonia Khush.
“Ndërsa mund të gjejnë siguri relative në vendet ku u detyruan të iknin, shumë prej tyre zbulojnë se nuk mund të mbijetojnë financiarisht, larg mundësive të tyre të zakonshme për të ardhura dhe rrjeteve mbështetëse, ndërsa në të njëjtën kohë ndiejnë mungesë të thellë të komuniteteve dhe lidhjeve që kanë lënë pas”, shtoi ajo.
