Kemi dy lloje gudulisjesh. Knismesisi është një lloj gudulisjeje e butë dhe e lehtë, si për shembull kur një insekt zvarritet nëpër lëkurën tuaj, ose kur dikush ju cek me një pendë. Por këtu po flasim për llojin tjetër. Quhet gargalesis dhe është gudulisja e plotë e brinjëve ose e sqetullave që ju bën të qeshni me zë të lartë, të tundeni e të përpëliteni.
Ndaloni dhe mendoni për këtë për një minutë dhe do të vini re diçka shumë të çuditshme për gudulisjen. Kur ju gudulisin, qeshni, ndonjëherë shumë. Kjo është një shenjë lumturie dhe gëzimi, apo jo? Por ju gjithashtu përpëliteni dhe përpiqeni të largoheni nga gudulisësi. Madje mund t’i shtyni ose t’i luteni që të ndalojë, edhe pse ju shpërtheni në spazma të qeshurash dhe britmash. A është kjo kënaqësi apo jo?
Edhe pse mund të gudulisni lehtësisht dikë tjetër, është pothuajse e pamundur ta gudulisni veten. Arsyeja lidhet me mënyrën se si funksionon truri ynë. Kur ne lëvizim duart për të prekur veten, truri parashikon saktësisht se çfarë ndjesie do të krijohet. Për këtë arsye, ai e “zbut” reagimin ndaj prekjes, duke e bërë atë shumë më pak të papritur dhe më pak intensive.
Kur dikush tjetër na prek, truri nuk e di saktësisht momentin, forcën apo vendin e prekjes, ndaj reagimi është më i fortë dhe shpesh shoqërohet me të qeshura. Shkencëtarët e konsiderojnë këtë fenomen si një mekanizëm të rëndësishëm që na ndihmon të dallojmë veprimet tona nga ato të njerëzve të tjerë.
