Më 15 shkurt 1946, 80 vjet më parë, në Universitetin e Pensilvanisë në SHBA, u instalua kompjuteri i parë elektronik dhe dixhital i programueshëm në histori: ENIAC, një akronim për Integratorin dhe Kompjuterin Numerik Elektronik.
Kompjuterë të tjerë para tij kishin poseduar disa nga këto karakteristika, por ENIAC ishte i pari që i kishte të gjitha. U projektua, në mbi 7,200 orë pune, nga dy amerikanë, J. Presper Eckert dhe John Mauchly, por programimi i tij iu besua gjashtë grave, të përzgjedhura nga afërsisht 200 aplikante dhe të quajtura me nofkën “Vajzat ENIAC”:
Fran Bilas, Jean Jennings, Ruth Lichterman, Kay McNulty, Betty Snyder dhe Marlyn Wescoff. Së bashku me Ada Lovelace, këto gra ishin programueset e para femra në histori, por roli i tyre nuk u njoh kurrë zyrtarisht.
ENIAC zinte një sipërfaqe prej 180 metrash katrorë, peshonte afërsisht 30 ton dhe konsumonte energji të mjaftueshme për të shkaktuar një ndërprerje rryme në Filadelfian Perëndimore kur hyri në funksion. Ndërtimi kushtoi gati 487,000 dollarë, tetë herë më shumë se vlerësimi fillestar dhe 18,000 tuba vakumi, përbërës që më vonë u zëvendësuan nga transistorët, të shpikur vetëm një vit më vonë.
Kompjuteri gjeneroi sasi të mëdha nxehtësie, që fillimisht i dogjën tubat me një shpejtësi prej një tubi çdo dy minuta. Është vlerësuar se gjatë jetës së tij operative, deri më 2 tetor 1955, afërsisht 19,000 tuba duhej të zëvendësoheshin.
ENIAC u zhvillua fillimisht për qëllime ushtarake: ideja ishte për një makinë të aftë për të zgjidhur problemet e llogaritjes balistike për lëshimin e predhave të artilerisë. Por, aftësitë e saj u shfrytëzuan edhe për të zhvilluar bombën me hidrogjen, për të klasifikuar të dhënat e regjistrimit të popullsisë e për të prodhuar parashikimin e parë të motit të gjeneruar nga kompjuteri.
