Dëshmitë e Alon Ohel për dy vitet që ai i kaloi i mbajtur peng nga Hamasi pas sulmit të 7 tetorit janë tmerruese. Ai i tha Channel 12 se kishte pasur këmbët e lidhura me zinxhir për 1.5 vjet dhe akuzoi rrëmbyesit e tij se e trajtonin ‘si majmun’.
“Hëngra si qen. Nuk je njeri, je kafshë. Edhe në burg, ka një sistem. Unë nuk isha në burg, isha në robëri. Ata janë njerëz të çmendur. Nëse nuk je mendërisht i fortë, mund të çmendesh”, tha Ohel.
Sipas tij, rrëmbyesit e tij zgjodhën t’i linin të vdisnin urie, edhe pse ai dhe shokët e tij e dinin se rrëmbyesit e tyre kishin ushqim, duke thënë se në një moment, e vetmja gjë që i lejuan të hante ishin hurma të thata.
“Mësohesh me urinë, dhimbjen në trupin tënd gjatë gjithë kohës”, tha izraeliti i ri, duke shtuar se ai kaloi “orë të tëra duke qëndruar shtrirë si kufomë”.
Ohel tha gjithashtu se forcën për të mbijetuar e gjeti te “bisedat” që bënte me nënën e tij gjatë natës.
“I flisja natën. ‘Gjithçka është në rregull, jam gjallë’, i thoja kështu, me zë të lartë. E dija që kjo ishte ajo që duhej të bëja, të flisja me mamin tim, që ajo të më ndiente, ndoshta.”
Ngacmimi seksual
Ohel tha gjithashtu se rrëmbyesit e tij, “ e ngacmuan seksualisht”.
Ai madje përshkroi një rast kur një terrorist i Hamasit filloi ta prekte në dush: “Shkon në dush dhe terroristi vjen të të vërë shampo. Ai vë shampo në dorë dhe fillon të të lajë me sapun në dush. Të prek.”
Ai tha se u përpoq të largohej duke i thënë se mund të lahej, por burri vazhdoi.
“Ai tha se ishte e rëndësishme për të që unë të lahesha mirë, në mënyrë që të mos më dilnin skuqje. Për fat të mirë, abuzimi seksual nuk shkoi më tej.”
Rrëmbimi i tij
Ohel foli gjithashtu për momentin kur u rrëmbye nga terroristët e Hamasit.
“Më hodhën si një thes me patate në furgon. Isha i shokuar dhe pyesja veten nëse po ëndërroja. Pashë dikë të hidhej nga furgoni dhe e rrahën për vdekje. Thashë me vete: ‘Çfarëdo që të ndodhë, unë zgjedh jetën.’”
“Ata filluan të ngisnin makinën dhe brenda pak sekondash ishim në Gaza Isha i shokuar. Kaluam një portë dhe, bam, Gaza. Mendon, ‘Dreq, ku është forca ajrore? Çfarë po ndodh?’” Flokët e mi ishin plot me çimento nga strehimi ku isha fshehur dhe po më rridhte gjak pa pushim. Nuk mund të shihja”, përshkroi izraeliti i ri.
Ai kujtoi gjithashtu momentet e mbërritjes në një spital kur panë një turmë të madhe banorësh të Gazës të mbushur me urrejtje për pengjet: “Nuk mund t’i quash të papërfshirë. Të gjithë atje janë të përfshirë. U bërtita atyre se nuk mund të shihja dhe ata më hoqën rrobat, duke u përpjekur të siguroheshin që askush tjetër të mos hynte brenda.”
Ai tregoi gjithashtu se terroristët i qepën pengjet “në një mënyrë poshtëruese”, pa anestezi, duke i ndaluar të bërtisnin ose të flisnin.
“Për dy javët e para, ne nuk folëm. Isha ulur atje me njerëz dhe nuk e kisha idenë se kush ishin. Të largojnë nga jeta në një çast. Jam 22 vjeç. Çfarë di unë për jetën? Më larguan nga realiteti dhe më futën në ferr në një sekondë”, tha ai.
