Tragjedia e Arlinda Zekajt, e cila humbi jetën në mënyrë tragjike më 25 tetor në Pejë, ka rikthyer në vëmendje çështjen e dhunës ndaj grave dhe sfidat e shumta që ato përballen në kërkim të drejtësisë dhe mbrojtjes.
Ky rast ka nxitur debate të shumta mbi përgjegjësinë e institucioneve dhe rëndësinë e reagimit të shpejtë ndaj rasteve të dhunës në familje, duke theksuar nevojën për një sistem më efikas dhe mbështetje për viktimat.
Në këtë kontekst, Drenusha Latifi ka ndarë përvojën e saj personale përmes një postimi në Instagram, ku shpreh shqetësimin e saj për procesin gjyqësor që, sipas saj, vazhdon pa një vendim përfundimtar për një periudhë të gjatë.
Ajo ka shprehur zhgënjimin e saj për pritjen e gjatë dhe pasigurinë që e shoqëron këtë proces, duke theksuar se situata e saj është e rëndë dhe e vështirë për t’u përballuar.
“Tre vjet pa asnjë vendim të formës së prerë, me dy gjoba dhe një proces të vazhdueshëm për dhunë në familje”, ka shkruar Drenusha, duke përshkruar realitetin e saj të përditshëm.
Një nga shqetësimet kryesore për Drenushën është kujdestaria e dy fëmijëve të saj, për të cilët ajo pretendon se kujdeset në përditshmëri.
Në reagimin e saj, Drenusha ka shprehur pakënaqësinë për mungesën e një vendimi përfundimtar për këtë çështje, duke theksuar se ajo është ajo që kujdeset për fëmijët, ndërsa babai i tyre nuk tregon interesim për ta.
“Prej tre vitesh pres që fëmijët të më besohen mua. I rris e kujdesem vetë për ta, por gjykata ende nuk ma beson kujdestarinë, edhe pse babai i tyre ka lëshuar shtetin e Kosovës”, ka thënë ajo.
Drenusha ka folur edhe më herët për përvojën e saj me ish-bashkëshortin, Atilla Kardesh, të cilin e ka akuzuar për dhunë fizike dhe psikologjike.
Akuzat e saj janë trajtuar në procedura ligjore, ndërsa Kardesh i ka kundërshtuar ato. Çështjet që lidhen me përgjegjësinë ligjore dhe kujdestarinë e fëmijëve duhet të vlerësohen nga institucionet përkatëse, duke u bazuar në provat dhe vendimet gjyqësore.
Rrëfimi i Drenushës vjen në një kohë kur vrasja e Arlinda Zekajt ka rikthyer shqetësimin publik për sigurinë e grave që raportojnë dhunën.
Informacionet e publikuara për rastin tregojnë se Arlinda kishte kërkuar ndihmë nga institucionet dhe kishte pasur një urdhër mbrojtjeje, por pavarësisht kësaj, ajo humbi jetën në mënyrë tragjike.
Këto dy raste, ndonëse të ndryshme, e vënë në qendër të debatit nevojën për mbrojtje efektive dhe trajtim serioz të denoncimeve, si dhe procedura gjyqësore që zhvillohen pa vonesa të pajustifikuara.
Për gratë që kërkojnë ndihmë, është thelbësore jo vetëm ekzistenca e mekanizmave ligjorë, por edhe zbatimi i tyre në praktikë, për të siguruar mbrojtjen e nevojshme.
Në fund, mbetet një pyetje e rëndësishme për institucionet: si mund të sigurohet që gratë që denoncojnë dhunën të marrin mbrojtjen e nevojshme në kohë dhe që kërkimi i drejtësisë të mos shndërrohet në një pritje të pafundme?
