Një histori tragjike e Arlinda Sylaj Zekaj, e cila përjetoi një kalvar vuajtjesh pas kthimit në Kosovë, ngre pyetje të rëndësishme për sistemin e drejtësisë dhe mbrojtjen e grave.
Pas një dekade të kaluar në Amerikë, Arlinda u rikthye në vendlindjen e saj, por fatkeqësisht, ajo u përball me një realitet të tmerrshëm. Në një ngjarje të trishtueshme, ajo humbi jetën në mënyrë makabre në Pejë, duke lënë pas një histori që të thyen zemrën.
Pas ndarjes nga bashkëshorti, Arlinda filloi një betejë të gjatë për kujdestarinë e djalit të saj të mitur. Ajo kërkoi ndihmë nga autoritetet, duke denoncuar vazhdimisht situatën e rrezikshme në të cilën ndodhej, por ndihma që mori ishte e pamjaftueshme.
Një vendim gjykate më 16 tetor i dha asaj shpresë, duke i besuar përkohësisht djalin, por vetëm gjashtë ditë më vonë, ajo dërgoi një letër alarmante në Prokurori, duke shprehur frikën për jetën e saj.
“Uroj që të mos vijë dita kur ju dhe institucionet përgjegjëse të detyroheni të jepni llogari vetëm pasi të jetë marrë jeta ime.”
Edhe pse autoritetet e vlerësuan situatën si të rrezikshme, Arlinda u kthye në shtëpinë e saj, vetëm për të përfunduar tragjikisht dhjetë minuta pas largimit të policisë. Dyshohet se ajo u vra nga kunati i saj, në një akt të tmerrshëm dhune.
Avokatja e saj zbuloi se Arlinda kishte parashikuar fatin e saj, duke thënë: “E di që kanë me më vra mu, këta kanë me më vra.” Kjo deklaratë e saj ngre pyetje të mëdha mbi mbrojtjen e grave dhe reagimin e institucioneve ndaj kërcënimeve serioze.
Pas kësaj tragjedie, pyetja që ngrihet është se çfarë duhet të bëjë një grua tjetër për të marrë ndihmën që i nevojitet? A duhet të paralajmërojë për vrasjen e saj? A duhet të lutet për mbrojtje? Apo ndoshta të bëhet viktimë që institucionet të reagojnë? Arlinda sot është e vdekur, por historia e saj duhet të jetë një thirrje për ndryshim.
Kush do të japë llogari?
