Dy persona mund të përjetojnë të njëjtin aksident, por vetëm njëri prej tyre të zhvillojë traumë. Sipas neuroshkencëtarëve, kjo lidhet me mënyrën se si truri interpreton dhe ruan përvojat stresuese.
Një studim i publikuar në “Nature Reviews Neuroscience” tregon se faktorë si gjenetika, përvojat e fëmijërisë, mbështetja sociale dhe historia e mëparshme psikologjike ndikojnë në mënyrën se si organizmi reagon ndaj një ngjarjeje të vështirë.
Kur truri percepton një rrezik ekstrem, aktivizohet amigdala, qendra e alarmit emocional, ndërsa nivelet e hormoneve të stresit rriten ndjeshëm. Në disa raste, kujtimi i ngjarjes mbetet i “ngrirë”, duke vazhduar të shkaktojë reagime edhe shumë kohë më vonë.
Ekspertët theksojnë se fëmijët janë më të ndjeshëm ndaj traumës, pasi sistemi i tyre nervor është ende në zhvillim. Megjithatë, edhe të rriturit mund të zhvillojnë traumë nëse mungon mbështetja emocionale pas një ngjarjeje të rëndë.
Studiuesit nënvizojnë se rezilienca nuk do të thotë të mos ndjesh dhimbje, por aftësia për t’u rikuperuar me ndihmën e burimeve personale dhe sociale.
