Maqedonia e paralizuar – cirk, britma dhe politikë pa vizion

Nga Destan JONUZI

Maqedonia e Veriut ecën sot si një pacient kronik në sallën e urgjencës së historisë: zhurma e britmave zë vendin e rezonancës, ndërsa ilaçi politik shpesh përzihet nga recetat e gjysmë-mendësisë.

Liderët tanë politikë janë si kalorës të rrëmujshëm që hipin mbi kuaj të blinduar nga injoranca, duke përplasur shpatat e propagandës mbi qytetarët. Ata nuk kanë vizion; kanë vetëm obsesion pushteti. Çdo debat publik është një cirk ku aktorët kryesorë kanë diplomë, por nuk kanë arsye, dhe ku publiku – i dehur nga slogane të thjeshta – i duartroket si një spektakël teatror.

Patriotizmi i helmuar, ky lloj patriotizmi që ngre flamurin e urrejtjes ndaj fqinjëve dhe i bën armiq nga ajri që fryn mbi Shkup, nuk ka lidhje me dashurinë për vendin. Ai është një virus ideologjik që shpërndahet nga tabloidet, portale të frikës dhe retorika boshe. Qytetarët, pa ushqim të mirë kulturor, e gëlltisin këtë helm si bukë të ditës.

Partitë politike, si piramida të mbushura me ego, bëjnë garë për të krijuar narrative patriotike absurde. Një ditë flasin për Evropën dhe integrim; një ditë tjetër për tradita të ngushta dhe xhelozi territoriale. Ata nuk janë të vërtetë në asnjë temë, përveç mbajtjes së pushtetit. Dhe ndërkohë, shteti që duhet të ofrojë shërbime, mbetet i paralizuar, i izoluar nga qytetarët e vet, dhe i panjohur për fqinjët.

Media, shpesh jo më shumë se një “mikrofon propagande”, e ka kthyer lajmin në slogan, debatin në spektakël dhe analizën në thashetheme. Shkolla dhe institucionet kulturore, që do të duhej të ishin vaksina kundër helmimit intelektual, heshtin ose shndërrohen në pangarë ideologjike.

Kjo është Maqedonia sot, një vend ku patriotizmi nuk është dashuri për atdheun, por obsesion i deformuar për të krijuar armiq dhe për të mbajtur pushtetin. Një vend ku qytetarët shikojnë Evropën si një yll larg, ndërsa liderët e tyre po luajnë teatrin e absurditetit.

Por ka rrugë tjetër? Patriotizmi i vërtetë është dashuri intelektuale dhe kritike për vendin. Ai nuk ushqen urrejtje; ai njeh pluralizmin si forcë. Ai nuk përçon propagandë; ai krijon shoqëri të aftë për dialog, zhvillim dhe integrim. Ky patriotizëm është vaksina që Maqedonia ka nevojë për të shpëtuar nga helmi i mendjes politike.

Nëse vazhdojmë të ushqejmë patriotizmin e helmuar, vendi nuk do të ketë vetëm krizë politike – ai do të humbasë identitetin e vet. Por, nëse qytetarët mësojnë të mendojnë, të kritikojnë dhe të dashurojnë vendin me inteligjencë dhe reflektim, atëherë një Maqedoni e re mund të lindë: një shoqëri ku res publica nuk është pronë e pakicës politike, por e përbashkët për të gjithë, ku kushtetuta nuk përdoret për propagandë, por për unitet dhe progres.

Dhe deri atëherë, ne do të vazhdojmë të shohim të njëjtën farsë të politikanëve që qajnë për integrim ndërkombëtar me njërën dorë, dhe që mbajnë popullin peng me tjetrën. Një farsë e hidhur, një cirk i zgjatur, ku qytetari i zakonshëm është publiku dhe politika është komedia që nuk mbaron kurrë.(PressOnline.al)