“E pranoi se është më e mira në dynja”

Jam më e mira

(Faleminderit.)

…

1. FLUTUROJMË PA KRAH
Një kalimtare me flokë dhe setër të kuqe i tha ish-Presidentes:

“Je më e mira n’dynja.”

“Faleminderit”, ia ktheu ish-Presidentja.

E pranoi se është më e mira në dynja – dhe iu hodh në përqafim.

(Shënim për arkiv:

Vjosa Osmani tani e quan veten “Presidentja e 6-të”, si Luigji i XIV-të e këta…)

Ende pa e përqeshur mirë Presidenten, m’u ndal një veturë para këmbëve.

Një djalë më tha:

“S’ka si ti.”

Unë:

“Faleminderit.”

Pastaj shtoi, me një shprehje të dhimbshme të syve, sikur dikush do të paguajë shtrenjtë për mjerimin e tij:

“Po si t’ia bëj të pi një kafe me ty, se…”

Unë,

sërish:

“Faleminderit.”

Është automatike kjo “faleminderit” tek unë, aq sa

më ka ndodhur të më thonë: “Të dua” – e unë:

“Faleminderit.”

S’është kjo dashuria që e kemi lexuar.

E vëreni që jemi dashuruar në vetveten… dhe më gjerë?

Të thonë:

je e pazëvendësueshme, e paarritshme, e mrekullueshme, gjeniale, brilante, edhe e bukur – edhe e ditur… je e shenjtë.

U përgjigjemi:

“Faleminderit shumë… për vlerësimin.”

…

Është krizë gjuhësore, kjo.

Sepse nuk e gjejmë fjalën e duhur kur dikush na çon në qiell me fjalë – e ne s’duam as të biem në tokë, as të fluturojmë.

Çka të thuash?

…

2. GRATË E MENÇURA

Nënat tona reagonin në mënyrë të hatashme ndaj komplimenteve qiellore.

Thoshin:

“Të dukem e bukur se më do.”

Ose:

“As mbi shoqe, as nën shoqe.”

Por ec e thuaj ti sot për veten:

“As mbi shoqe, as nën shoqe” – kur as shoqe nuk ke.

Ishte bota e vogël e shpresa e madhe, atëbotë.

Askush s’pyeste pse Hëna duket e bukur, anipse është e braktisur, e shkretë.

Në Hënë s’e gjen një lule.

Po Toka ia dhuron një: e quan “Hënë” një lule – jo vetëm pse çel natën.

Kënga barbare thoshte: “Hëna shkëlqen si tepsija.”

E gratë shqiptare shtyheshin se cila e mban tepsinë më të shkëlqyer se tjetra.

Sot

shtyhemi se kush është më gjakftohtë se tjetri.

Dhe prapë.

Kush e ka pasur më mirë?

Ato apo ne?

S’di.

Ato.

Ne.

Të lumtura: asnjëra prej nesh.

3. PAS PUSHTETIT, VETMIA

Pa pozitë,

Vjosa Osmani ka mbetur një grua jo vetëm e zemëruar, por edhe më keq: një grua e thjeshtë, vetëlavdëruese.

Është e mbivlerësuar.

Pa e dëgjuar në intervistën e parë pas përfundimit të mandatit, nuk do ta kisha besuar se është kaq e cekët intelektualisht – mediokre, pa imagjinatë… pa fantazi krijuese.

Bashkë me pushtetin e ka humbur edhe guximin.

Por nuk e ka humbur dashurinë.

Ajo tha:

e do populli.

Se s’ka takuar dikë që s’e do.

Prandaj,

e ardhmja e saj në politikë varet nga populli.

Pastaj, si shumë gra pa pushtet, e përdor gjininë për t’u mbrojtur nga sulmet që s’i kanë ndodhur kurrë.

Tha:

Të gjithë bëjmë gabime.

Asnjëri s’jemi të përkryer.

As unë.

(Dhe bëri mirë që na qartësoi, se kishim dilema, m’o Zot – po na qëllon kush i përkryer.)

U ankua se ajo është e ndershme dhe prandaj e ka braktisur Albin Kurti.

“Bëjeni dallimin”, tha:

Kur Albin Kurti ka qenë i braktisur (nga të gjithë), unë, e vetmja, e kam mbështetur…

Kur mua më kanë mbështetur të gjithë, ai më ka braktisur.

…

Tani, seriozisht:

Çfarë lidhjeje paska qenë kjo…?

Çka quhet braktisje në politikë?

Vjosa Osmani flet sikur Albin Kurti ka qenë “viktimë”.

Nuk e tregon drejt që Albin Kurti ia ka dhënë idenë të bëhet Presidente dhe e ka bërë Presidente…

Dhe se nuk ka qenë i vetmuar, as i braktisur, kurrë.

Vjosa Osmani nuk shkon pas viktimave.

Zakonisht shkon pas suksesit –

dhe mirë bën.

Pas cilit politikan të vetmuar ka shkuar ajo?

Shembull.

Pra,

ajo u bë bashkë me Albin Kurtin sepse ishte e vetmuar, e larguar, e braktisur nga partia e saj,

dhe

s’kishte tjetër rrugëdalje.

Më mirë të thuhet: “Ishte bukur derisa zgjati.”

E jo të çuditesh me vonesë.

Uau: “çdo gjë merrka fund”!

Vjosa Osmani foli si një e moshuar e shekullit XIX.

Tha:

“Nëse dikush në fillim të marsit do të më thoshte se në fund të marsit do të bëhesha Presidente – kurrë s’kisha besuar!”

Tani,

Vjosa Osmani, është e vetmuar politikisht.

Dhe, për herë të parë, mund ta gjejë veten në rrugën e braktisur.

Muhabetet me kalimtarë rasti janë patetike, sepse mirësjellja e kalimtarëve është automatike, kulturë familjare, dhe nuk mjafton:

ata nuk dinë të tregojnë se çfarë ia panë hairin asaj.

Burri para kafenesë, me rrëmojsë në gojë, i thotë se si kjo “është shoqe e Donald Trump”, dhe Vjosa pajtohet, anipse do të duhej ta dinte se Donald Trump s’ka shokë.

…

Nuk e di a me qëllim a pa qëllim – besoj pa – Vjosa Osmani po bëhet e vetmja opozitë e Albin Kurtit.

Opozitë false apo reale, nuk jam e sigurt.

Do të ishte fantastike sikur të ishte opozitë false.

Dhe kështu,

opozita tash kanë punë me Vjosa Osmanin, e cila, për fatin e tyre të mirë, më shumë flet si Presidente tani kur s’është, sesa kur ishte Presidente.

Kjo nuk është pak.

Ajo e ka pranuar që është “mashtruar” nga Albin Kurti – që do të thotë se kushdo që ia ka mësyrë seriozisht ka mundur ta mashtrojë. Dhe ndoshta ka edhe të tjerë që e kanë “mashtruar”.

Ish-Presidentja Vjosa Osmani, çfarëdo që flet – flet kundër vetvetes.

Sa më shumë që i shpreh dashuri vetes – aq më e urryer bëhet.

Sepse… është një kohë për të heshtur.

…

Tani duket sikur nuk guxon ta thotë të vërtetën (nëse ka ndonjë të vërtetë të fshehur)…

duket sikur është e frikësuar dhe sikur e shantazhuar.

Sepse, pa qenë e cekët, nuk thua:

“E dinë institucionet se kë e kemi thirrur në 3 të natës e nuk na e ka hapur telefonin…!”

E shfrytëzoi politikisht orën 3 pas mesnate, sepse është metaforë edhe për udhëtimin e shpirtit drejt qiellit… ai çasti kur drita ndahet nga terri.

Natyrisht që s’ta çelin telefonin: të gjithë janë në udhëtim qiellor.

4. MUZEU I PRESIDENTES SË 6-TË

Madje,

Vjosa Osmani e ka tjetërsuar edhe faqen zyrtare të Presidencës, duke e kthyer në muze personal të “Presidentes së 6-të”; aq sa ushtruesja e detyrës, Albulena Haxhiu, u detyrua ta hapë një faqe të re – si të ishte duke marrë me qira një shtet të përdorur.

Nuk jam aq e marrë sa të them se “Osmani vs Haxhiu” tingëllon fiks si serial juridiko-dinastik arab.

EPILOG

Në fund tha:

“Deri në frymën e fundit.”

Kjo s’është politikë. Kjo është romantic noir me bukuroshin… Richard. Gere.

Po ti, e 6-ta,

bëj çfarë e ke nijet të bësh.

Gatitu?

Askush.

…

P.S.

I don’t know why,

But he loves to see me cry.

AUTOKRITIKË:

Fraternité? Non.